Ik ben geboren in 1956, gehuwd en moeder van 3 volwassen kinderen.

In 1978 behaalde ik het diploma van licentiaat in de Rechten aan de RUG en in 1980 van licentiaat in de Criminologie aan de KUL.

Van 1980 tot 1996 was ik advocaat aan de balie van Veurne en tevens plaatsvervangend rechter  in het Vredegerecht Diksmuide vanaf  1986.

In 1996  werd ik benoemd tot rechter bij de rechtbank van eerste aanleg te Veurne.

In die functie moest ik  o.m. zetelen als kortgedingrechter in de procedures betreffende  de voorlopige maatregelen tijdens de echtscheidingsprocedure.

In 1999 koos ik doelbewust voor de opleiding scheidingsbemiddeling, die ik gevolgd heb in Leuven en in Gent.

Sedert 2001 werk ik nog uitsluitend als zelfstandig bemiddelaar in familiezaken, waarbij ik al die jaren op regelmatige basis supervisie volg in Gent.

Ondertussen  heb ik me ook voortdurend bijgeschoold over de relationele en psychologische aspecten tussen scheidende partners enerzijds en tussen scheidende ouders en hun kinderen anderzijds.

Sedert de nieuwe wet op de bemiddeling, werd ik op  31.05.2006 erkend als bemiddelaar in familiezaken.

“Ik heb er bewust voor gekozen om nog uitsluitend als bemiddelaar te werken.

Op die manier kan ik er mij ten volle voor inzetten en is er bij cliënten nooit sprake van rolverwarring.

Na 10 jaar bemiddelingspraktijk bekijk ik het scheidingsproces en de ouderschapsconflicten nu ook met een totaal andere ingesteldheid.

Als exclusief bemiddelaar kan ik het mij veroorloven om voldoende tijd vrij te maken en mijn aandacht gelijkmatig over beide personen te verdelen; zo kan ik geduldig en onbevooroordeeld naar beiden luisteren om hen te helpen bij het zoeken naar een evenwichtige oplossing.

Anderzijds weet ik als jurist dat het minstens even belangrijk is om aan scheidende personen onmiddellijk  de correcte  juridische informatie te kunnen geven, want er bestaan  nog altijd heel wat misverstanden, ingegeven door goedbedoelde raadgevingen van vrienden en familie.

Tenslotte kan ik als ervaren bemiddelaar voldoende aandacht besteden aan het emotionele loslatingproces, dat een scheiding nu eenmaal is. Zeker voor de persoon die niet voor de scheiding gekozen heeft - en het ganse gebeuren dus moet ondergaan - is het niet goed wanneer  alles als een pure juridische aangelegenheid wordt afgehandeld.

In de voorbije 10 jaar heb ik immers voldoende ervaren dat echt bemiddelen een delicate evenwichtsoefening is tussen het psychologische en het juridische luik van de scheiding, en dat leer je maar al doende.”